عرضی داشتم خدمت شما.خودتون خوب خبر دارید که اهل گروکشی و معامله گری نیستم اما خواهشی داشتم از شما.اگه تونسته باشم یه جاهایی به درد کسی بخورم و گره ای باز کرده باشم به کنار.به قولی گفتنی خوش به حال خودم اما تا دلتون بخواد خطا کردم و پنالتی دادم و گل خراب کردم.دلی شکسته باشم یا نه خبر ندارم اما از هر گناهی که ازم سر زده,از همون خطا رفتن های خودم خوب خبر دارم.تقاضایی برای بخشش ندارم.حالا فقط از شما می خوام که حواستون بیشتر به من باشه و خودم هم حواسم باشه که قرار بوده که آدم باشیم.

مردی که با مصرف مواد به سرتاپای زندگی رنگ سیاه و کدر پاشیده و از طرفی مخدر تمام قدرت و توان و مردانگی رو ازش دزدیده و صاحب شده.در نگاه اول همچنین آدمی نمی تونه همxadصحبت خوبی برای شما باشه.وقتی دستهای سرد و خشک همین آدم مچ دستهای شما رو سخت فشار میده و نگاه سرشار از رنج تمام صورت شما رو بالا و پایین می کنه اون وقته که دیگه میxadشه فکر دیگه ای کرد و تصمیم بهتری گرفت.مثل اینکه به درخواست مرد بیxadرمق جواب مثبت بدی و به قول خودش"بدون ذره ای ترس" درب بطری متادون رو براش باز کنی و کنار جدول های پیاده رو گوش بدی به حرفهایی که برای گفتن داره." "وقتی که بارون بود و آب داشتیم اوضاع همه ی همxad دهاتیها و همxad ولایتی های ما با الان فرق می کرد.هر چی که فکرش رو بکنی توی زمینxad های اون روزهای روستا عمل می اومد.جوون

خیلی،واژه ای نیست که عمق داستان رو نشون بده اما دلم گرفته.خیلی زیاد.خوب خبر داری که هیچ ربطی هم به تغییر فصل و بالا و پایین شدن آب و هوا نداره.هر چی هست مربوط میxadشه به همین پایین.به همین گرفتاریهای روزمره.به آدمهای کنار دست خودم.قصد نق زدن و کم تحملی کردن ندارم.میxadدونم این روزها سراغ آدم بی مشکل رو نمیxadشه گرفت اما چه کنم.مهم دردیست که وجود داره.بی اینکه کسی چیزی بهم بگه و توقعی از من داشته باشه کلی فشار روی خودم احساس می کنم.خودت کمکم کنم.فقط خودت. *بی ربط اما برگرفته از عنوان فیلم مستندی که فرهاد برام فرستاد و امروز دیدم.

بماند سالها این نظم و ترتیب ز ما هر ذرّه خاک افتاده جایی غرض نقشیست کز ما باز ماند که هستی را نمی بینم بقایی

مرد سرسختی رو می شناختم که با پسر بچه ی شیرین شش ساله ی خودش زندگی می کرد و سخت گرفتار تامین حداقل های زندگی بود.اما مرد با وجود تلخی های زیاد،مدام پای کار بود و هیج وقت خسته نشد و دست از تلاش برنداشت.روزی بود که انگار همه چیز دیگه آروم بود.روزی بود که تلاش های مرد جواب داده بود و مرد و پسر به جایی رسیده بودند که بهش میگن موفقیت.مرد توی پیاده رو،میان شلوغی و آدمها راه می رفت و سعی نداشت جلوی اشک های خودش رو بگیره.مرد به این فکر می کرد که"به این قسمت از زندگی من و پسرم میگن خوشبختی."